• Social Media:
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Terug naar de basis in Oudega

De weg wordt steeds smaller en hobbeliger. Aan het einde van de bewoonde wereld rechts ligt Oudega. Vlak buiten het dorp ligt een omheind voetbalveldje. Het weiland van boer Henk dient als parkeerplaats. Wie trek heeft, is aangewezen op het frietkot van Angelique.

In deze niet bepaald mondaine omgeving maakt Marco van Basten zijn debuut als trainer van Heerenveen. San Siro lijkt hier verder weg dan ooit. Toch oogt de spraakmakende zomeraanwinst bijzonder op zijn gemak, diep in Friesland. Let maar niet op mij, zegt zijn lichaamstaal.

Tussen Oudega en Oudega zit een groot verschil, ervaren sommige supporters. Zij staan een kleine veertig kilometer verderop in een iets groter dorp, bij een leeg sportpark. Op de vraag of er die avond voetbal is, luidt het antwoord: ‘Nee, wel kaatsen.’

Het leukste aan de eerste oefenwedstrijd, traditiegetrouw in Gaasterland-Sloten, is dat er nooit iets veranderd. De zomerzon, de kaartverkoopdames aan de tafeltjes, de biertent, stewards die tevergeefs de kinderen achter de omheining proberen te houden, Riemer en Annie die het veld oversteken. Het is heerlijke, ontspannen folklore.

En niet te vergeten: de stuntelige speaker. Na elk doelpunt van Heerenveen, meestal een stuk of tien, valt er een lange stilte. Vervolgens spreekt de dorpsomroeper de naam verkeerd uit, of de verkeerde naam uit. Zo wekt hij elk jaar de indruk met zijn microfoon in de grote tent te zitten en steeds als hij gejuich hoort op de gok een naam van zijn blaadje af te lezen.

De speaker in Oudega is voor de liefhebbers van dit kneuterige gestuntel het summum. Bij vijf van de acht doelpunten roept hij de verkeerde naam om. Als Hakim Ziyeck op werkelijk sublieme wijze de 0-8 maakt, ontstaat er opwinding onder de toeschouwers? Wie zal ditmaal het doelpunt op zijn naam krijgen. ‘Het doelpunt van Heerenveen is gemaakt door…’, begint de speaker. ‘Youssef El-Akchaoui!’.

De vleugelverdediger, die niet eens in de buurt van Ziyeck stond, oogst een spontaan applaus van het publiek, dat zijn naam scandeert. Een ondeugende grijns verschijnt op zijn gezicht. Hij houdt zijn wijsvinger voor zijn mond: niks zeggen.

Langs de lijn is het eerste gemopper van het seizoen hoorbaar als het na rust pijnlijk lang duurt voordat de reservespelers een doelpunt maken. Zij zien er allemaal perfect gesoigneerd uit, maar de bal tussen de palen krijgen blijkt te veel gevraagd. Het enige wat ze doen is elkaar in de weglopen. Nog het meest spraakmakend is de dikke kont van Oussama Tannane, die een stuk minder afgetraind oogt dan de lokale postbodes en metselaars van de tegenpartij.

Van Basten weet waar hij aan begonnen is. In Oudega, waar af en toe een tractor over het dijkje rijdt, is het niet alleen wat omgeving betreft terug naar de basis voor de gewezen superster.

Of zoals een toeschouwer gekscherend opmerkt: ‘Je ziet meteen dat voetbal van ’88 erin terug.’